Kur rritja e turizmit fillon të ndryshojë edhe kulturën e tryezës

Për shumë vite, diskutimi mbi potencialin turistik të Shqipërisë është përqendruar, me të drejtë, te ajo që vendi ka pasur gjithmonë: bregdeti, peizazhi, klima, trashëgimia kulturore dhe një raport cilësi–çmim që e ka bërë veçanërisht tërheqës për vizitorët e huaj. Sot, megjithatë, duket se po hyjmë në një fazë tjetër. Rritja e interesit ndërkombëtar për Shqipërinë po sjell jo vetëm më shumë turistë, por edhe një publik më të larmishëm, me eksperienca dhe pritshmëri të formuara në tregje shumë më të maturuara të mikpritjes.

Pikërisht këtu mendoj se bëhet interesant diskutimi për fine dining në Shqipëri.

Duke pasur mundësinë të punoj dhe të jetoj në vende ku kultura e restoracionit ka kaluar prej kohësh nga ushqimi si produkt te ushqimi si përvojë, e shoh zhvillimin e sotëm shqiptar me një kombinim optimizmi dhe kujdesi. Ka një energji të re në treg. Po hapen koncepte më ambicioze, po i kushtohet më shumë vëmendje produktit, prezantimit, verës, arkitekturës së restorantit dhe mënyrës se si ndërtohet eksperienca e klientit. Njëkohësisht, ekziston rreziku që forma të ecë më shpejt se përmbajtja.

Sepse fine dining është relativisht i lehtë për t’u imituar vizualisht dhe jashtëzakonisht i vështirë për t’u ndërtuar operacionalisht.

Një pjatë mund të prezantohet bukur. Një ambient mund të projektohet me standard ndërkombëtar. Mund të investohet në porcelan, gota, ndriçim dhe një menu më të sofistikuar. Por ajo që klienti përjeton gjatë dy orëve në restorant varet nga qindra vendime të vogla: temperatura e verës, njohuria e kamerierit, ritmi midis pjatave, mënyra se si trajtohet një kërkesë e veçantë, koordinimi mes sallës dhe kuzhinës, cilësia e produktit atë ditë dhe, mbi të gjitha, aftësia për ta përsëritur të njëjtin standard nesër.